سوگند خوردن یکی از امور متداول و مرسوم در زندگی انسان هاست ، که در تمام اقوام و ملل به گونه ای وجود دارد.
سوگند خوردن در دستورات اسلام ، به سه نوع تقسیم شده است :
۱- سوگند راست : که دارای قواعد و قوانین شرعی خاص خودش میباشد.
۲- سوگند لغو : سوگندهایی که دارای هدف مشخصی نیست و به نوعی تکیه کلام است.

به سوگند خوردن عادت نکن که آدم پرسوگند ، از گناه در امان نیست .
آن چه که از مطالعه سیره امام حسن علیه السلام ، بر می آید اینست که ایشان از سوگند راست هم پرهیز داشته اند(از دروغ که به هر نحو آن مبرا و پاک بوده اند.)
روزی با عده ای از بچه های مدینه روبرو شدند، بچه ها ، چیزی را که در دست امام بود ، از ایشان گرفتند و گفتند این مال ماست.
امام فرمود : مال من است. گفتند : قسم بخور ، تا آن را به تو بر گردانیم.
امام آن را رها کرد و رفت و سوگند هم نخورد.از امام سوال کردند چرا قسم نخوردی ؟
فرمود : من به احترام نام خدا ، برای اینگونه امور سوگند نمی خورم.
شخصی به دروغ بر امام حسین علیه السلام ادعای مالی را نمود.امام فرمود : سوگند یاد کند و مالش را بستاند.
شخص آماده سوگند شد و گفت : والله الذی لا اله الا هو
حضرت فرمود: سه بار بگو : والله والله ان هذا الذی یدعیه عندی و فی قبلی.
آن مرد اینگونه سوگند یاد کرد و بلند شد ، اما گام هایش کج شد و به زمین خورد و از دنیا رفت.
سوال کردند چرا چنین قسم خوردنی به او آموختید؟
فرمود: چون قسم اولش ثنای خدا بود و دوست نمی داشتم کسی که ثنای خدا را گفته ، به مجازات خدا برسد.
خلاصه سخن آنکه صسم خوردن چه راست و چه دروغ امر پسندیده ای نزد شارع نیست ، مگر در شرایط ویژه با آداب خاص.