در آيات قرآن كريم به صراحت نامى از امام زمان عليه السلام  به ميان نيامده است، ولى از آنجا كه ائمه اطهارعليهم السّلام  مفسران حقيقى قرآنند در تفسير بسيارى از آيات، آنها را به مسأله مهدويّت و معارف امام زمان‏عليه السلام  تطبيق و تفسير نموده‏اند. از جمله آياتى كه آنها را حضرت على‏عليه السلام مربوط به امام زمان‏عليه السلام  دانسته ‏اند اين آيه است:

عن اميرالمؤمنين‏عليه السلام  قال: النُورُ القرآن، و النور اسمٌ من اسماء اللّه تعالى... قال اللّه تعالى فى سورة النور: اللّه نور السماواتِ و الارضِ مَثَلُ نورهِ كمشكاةٍ فيها مصباح المصباح فى زجاجة  الزجاجة كانها كوكب درّىٌ...( سوره نور، آيه ۳۵) فالمشكاةُ رسول اللّه‏صلى الله عليه و آله  و المصباحُ الوصىُّ، و الاوصياءُ عليهمُ السلامُ و الزجاجةُ فاطمةُ، و الشجرة المباركة رسول اللّه‏ صلى الله عليه و آله  و الكوكب الدُّرى القائم المنتظر الذى يملأ الارضَ عدلاً

اميرالمؤمنين‏عليه السلام  فرمودند: نور همان قرآن است. و نور اسمى از اسم‏هاى خداوند تبارك و تعالى نيز هست. خداوند عزّوجلّ در سوره نور مى‏فرمايند: خدا نور آسمان‏ها و زمين است، نور او همانند مشكاتى است كه درآن چراغى باشد و آن چراغ در ميان شيشه‏اى كه تلألؤ آن همچون ستاره‏اى است درخشان و روشن از درخت مبارك زيتون...  آن‏گاه فرمودند:

مشكات رسول خداصلى الله عليه و آله  است و مصباح وصى و اوصياء هستند،

منظور از زجاجه حضرت فاطمه زهراعليها السّلام  است،

و مراد از كوكب دُرّى حضرت قائم المنتظر عليه السلام است؛

كسى كه زمين را پر از عدل و داد مى‏كند.

(معجم احاديث المهدى‏عليه السلام ، ج۵، ص۲۷۴، ح۱۶۹۹)

قال المهدي عليه السلام:

فلئن اخرتني الدهور و عاقني عن نصرك المقدور و لم اكن لمن حاربك محارباً و لمن نصب لك العداوه مناصباً فلاندبنك صباحاً و مساء علي مادهاك . تلهفاً حتي اموت بلوعه المصاب و غصه الاكتياب.

پس اگر روزگاران آمدنم را به تأخير انداخت و مقدرات مرا از ياريت بازداشت

و با آنان كه با تو جنگ مي كردند نجنگيدم ،

و با كساني كه با تو به عداوت پرداختند دشمني نكردم ،

پس همانا صبح و شام برايت ناله و ندبه كنم و به جاي اشك برايت خون بگريم

ـ از سر حسرت بر تو و تأسف بر آنچه تو را گرفتار ساخت و از روي دريغ و اندوه ـ

تا آنكه به سبب سوز اين مصيبت و غصه اين محنت بميرم.

( بحارالانوار، ج۱۰۱، ص۳۲۰)

در روایتى كه از امام محمّدباقر(علیه السلام) نقل شده،وقتى از آن حضرت سؤال مى‏كنند كه چرا فقط به آخرین حجّت الهى قائم گفته مى‏شود؟آن حضرت در پاسخ مى‏فرمایند:
چون در آن ساعتى كه دشمنان، جدّم امام حسین(علیه السلام) را به قتل رساندند،فرشتگان با ناراحتى در حالى كه ناله سرداده بودند عرض كردند:

پروردگارا! آیا از كسانى كه برگزیده و فرزند برگزیده تو را ناجوانمردانه شهید كردند در مى‏گذرى؟! در جواب آنها خداوند متعال به آنان وحى فرستاد:

اى فرشتگان من! سوگند به عزّت و جلالم از آنان انتقام خواهم گرفت،هرچند بعد از مدّت زمان زیادى؛آن گاه خداوند متعال نور و شبح فرزندان امام‏حسین(علیه السلام) را به آنان نشان دادو پس از اشاره به یكى از آنان كه در حال قیام بود فرمود:

با این قائم از دشمنان حسین(علیه السلام) انتقام خواهم گرفت.

(دلائل‏الامامة، ص ۲۳۹)

امام باقر(علیه السلام) در حدیثی چنین می فرمایند:

آیا می دانید که این روز ـ عاشورا ـ چه روزی است؟!

این همان روزی است که خداوند توبه آدم و حوا را پذیرفت؛

روزی است که خداوند دریا را برای بنی اسراییل شکافت

و فرعون و پیروانش را غرق کرد

و موسی (علیه السلام) بر فرعون پیروز شد؛

روزی است که ابراهیم (علیه السلام) متولد شد؛

روزی است که خداوند توبه قوم یونس (علیه السلام) را پذیرفت؛

روز تولد حضرت عیسی (علیه السلام)؛

و روزی است که حضرت قائم (عجل الله تعالی فرجه) در آن روز قیام می کند.

(بحارالانوار، ج۵۲، ص۲۸۵)